Hier een verslag van de afgelopen 3 dagen. We zitten inmiddels in de Blue mountains, waar het met bakken naar beneden komt vallen. Wat eerder een "creek" wordt genoemd is nu een stromende rivier. Het is een prachtig gebied, het heeft iets weg van de Grand Canyon. Voordat ik jullie meer vertel over dit gebied, eerst even een update van de laatste twee dagen van het toenooi.

1 Ieder heeft kunnen lezen dat vrijdag nou niet een dag was om over naar huis te schrijven. Een ronde 58 en 56 geeft nou niet echt weer war de Nederlanders kunnen. Wel was het een moeilijke baan, maar dit ging te ver. Ik had beloofd om zaterdag aan te vallen en dat is dan ook goed gelukt. Vantevoren met James Carrol aan het trainen geweest met putten en dat heeft zeker windeieren opgeleverd. Ik ben de baan opgegaan met het idee om alles hard te putten en meer risico te nemen. Het verliep voortvarend en eigenlijk had de score nog lager moeten uitpakken aangezien ik nog 3 putts heb gemist van een meter. Eindresultaat: een rondje 47 met 18 keer op de green (greens zijn weleenswaar wat groter, maar toch) Jelle zijn ronde was ook stukken beter en ook hij putte veel beter. Eindresultaat ronde 55. Esther had een ronde 57 en Bernard heeft een lange tijd in de bunker gespeeld aangezien hij een ronde 70 had met een 12! 

Nadien met Jelle en Genevieve, Esther,Niels, Kirsten en ik naar het warmemorial geweest in hartje Canberra. Een geweldig museum voor jong en oud en wat op een prachtige manier laat zien wat de Aussie milatary in het verleden aan missies hebben voltooid. Alles werd weergegeven met maquettes en bijbehorende geluiden.

Nadien naar de campinggegaan om ons klaar te maken voor het galadiner. Ook Per kwam deze kant op uit Sydney en hij zou de 300 km wel even overbruggen in 2 uur wat resulteerde in een boete van 26o dollar. (oom agent was niet zo blij met hem) Om 1845 uur met z'n 6-en in de bus en doordat de bus te hoog is om overal te parkeren waren we een kwartier te laat voor het eten. Niemand maakte zich hier druk om en al gauw was de sfeer optimaal en werden de internationale emailadressen uitgewisseld. Na een aantal speeches werd de avond afgesloten en er wer samen met de Ieren de afspraak gemaakt om nog iets te gaan drinken in Kingston, het uitgaansgebied van Canberra.  Jelle en ik hadden al snel geschoten dat dit niet onze kroegen zijn en na een biertje of drie hadden we besloten om terug te gaan naar de camping om goed uitgerust te zijn voor de laatste speeldag.. Niels en Per bleven achter om vervolgens om 0400 uur de camper binnen te vallen.

De volgende ochtend om 0700 uur opgestaan om naar Southern cross golfcourse te rijden. Niels lag in coma en heeft ook niet gemerkt van de reis. 

Ze hadden de holes alle 18 moeilijk gestoken en dat bleek dan ook wel aan de scores. In het begin maakte ik wel direct 2 birdies, maar op hole 9 had ik weer 1 van mijn zeldzame shankers die belandde in de bunker.  Het zand is hier zo hard, ze noemen dat in Nederland geloof ik baksteen, dus er was geen andere oplossing dan debal veilig naar achterin te spelen wat resulteerde in een dubbel bogey. Na 9 holes par. De volgende 9 holes waren zeer meoilijk en vaak moest ik vechten voor mijn drie. Uiteindelijk rondje "level" wat betekende dat ik uiteindelijk 8e werd op het toernooi. 

Na 10 dagen op verschillende banen te hebben gespeeld is er maar 1 conclusie over:

Het was en geweldig georganiseerd toernooi met een grandioze sfeer. We hebben het wel eens over pitch and putt family, nou dit was het beste voorbeeld ervan. Iedereen gunde elkaar het beste en hielp elkaar overal mee. Nee, een toernooi om nooit te vergeten en ik ga dan ok zeker proberen om hier over 2 jaar weer bij te zijn. Ook Jelle, Esther en Bernard hebben eveneens op dezelfde manier dit ondervonden.

Nu zitten we inmiddels in de blue mountains waar het met bakken uit de hemel komt vallen. Wat eerst een "creek" was, is nu een kolkende rivier geworden. We zijn er dus ook nog niet over uit wat we met de laatste dagen gaan doen. ! ding is zeker, we laten ons niet wegregenen.

Ik zal proberen om ook over de laatste dagen een verlag te maken. Ik wil iedereen bedanken voor hun steun, dit was hartverwarmend en voor mij makkelijker om steeds opnieuw  een internetcafe te zoeken

No worries