China / Beijing open 2009

Ni Hao,

Als vanouds weer vreselijk goed geslapen voor de start van een toernooi (niet dus, maximaal 4 uur in een kamertemperatuur van 30 graden). Uiteindelijk wetd het dan toch 0730 uur waardoor ik mezelf nog moest haasten om om half 9 op de baan te zijn. Het ontbijt wordt met de dag beter, zelfs krijgen we nu een private room waar we onze eigen bediening hebben, dit is volgens mij ter compensatie voor de niet werkende airco.Mathijs zou hier om 0815 uur zijn, maar aangezien wij zijn wekker (mobiele telefoon) hadden, was er geen spoor van Mathijs te bekennen. Toch maar weggeaan met mijn clubs en de zijne om maar te hopen dat hij direct naar de baan was gegaan.....

Ik was nog net op tijd om de openingsceremonie mee te maken in het chinees en spaans, dus daar heb ik ook veel van begrepen. Mathijs was nog steeds niet aanwezig en ik begon hem te knijpen dat hij nog op zijn bed zou liggen. Gelukkig kwam hij om 0915 samen met Kirsten aanzetten.

Ik liep flink te ijsberen en kon mijn draai niet vinden. Klotsende oksels en een raar gevoel in mijn maag, in de volksmond heet dat ook wel: zenuwachtig zijn. Voor Kirsten had ik nog effe snel een mediapas geregeld zodat zij ook de baan op kon en ons van drinken kon voorzien, aangezien het om 1000 uur al boven de 30 graden was. Eindelijk mocht ik de baan in met 2 catelanen, waarvan 1 goed engels sprak en een prima spanjaard was.Ik begon direct met een birdie en daarna moest ik 3 keer een putt maken van 2 meter om mijn par te redden, dit lukte waardoor mijn zelfvertrouwen steeds groter werd. Na 9 holes liep ik -2 en waren we al 2 uur onderweg?!?! De 2e 9 holes ging eigenlijk ook prima totdat ik wederom op de lastige hole 8 de bal in het water jaste, hier kwam ik met een 5 af en zo eindigde ik mijn ronde met 53. Tot mijn grote verrassing stond ik voor de eerste keer in mijn leven bovenaan op het leaderbord. We hadden een half uur pauze voordat de volgende ronde zou beginnen, de temperatuur was inmiddels opgelopen tot 37 graden in de schaduw.

Ronde 2 was een heel ander verhaal. Ik had moeiste om de concentratie vast te houden en kreeg na 3 holes kramp in mijn vingers, een vreemde gewaarwording want hier heb ik nog nooit last van gehad. Ook de warmte speelde mij en andere spelers parten. De tweede ronde wisselde ik met par en bogey af waardoor ik met een teleurstellende 63 binnen kwam. Ik was gesloopt en pijn in mijn dak van de zon.Ook Mathijs had in de tweede ronde moeite met de concentratie vast te houden en hij kwam binnen met een ronde 66.

Ik ben flink gekelderd in hte klassement en sta nu 4e met 4 slagen op de nummer 1 wat een chinees is. Toch is er 1 pluspunt en dat is dat ik de enige ben die onder par heeft gelopen. Morgen nog 1 ronde en ik beloof jullie dat het de dood of de gladiolen wordt.

Al met al hebben wij een prima dag beleefd en het Nederlandse visitekaartje op verschillende manieren positief afgegeven. De organisatie, waaronder Martin Whitlaw hoopt op een Nederlands succes en dat is leuk om te horen.

De dag is afgesloten met een diner in de grote M. Nadat de Big Mac in onze maagjes was verdwenen hebben we effe snel boodschappen gedaan en de taxi gepakt naar ons hotel.......en dat is me toch een drama. De grote M zit hier nog geen 3 kilometer vandaan maar geen taxichauffeur kan engels of kaartlezen en vandaag hadden we een niet engels sprekende, niet kaartlezende blinde chauffeur. Hij zat met gezicht op de voorruit gedrukt en crosste overal tussendoor zonder naar links en naar rechts te kijken. Daarnaast bleef hij maar in het chinees tegen Kirsten lullen en reed overal heen waar we niet heen moesten. Uiteindelijk heeft Kirsten hem weer de weg kunnen wijzen en hij barstte in lachen uit toen we eindelijk bij het hotel waren aangekomen, dat was me wel 22 cent fooi waard!

Nu ga ik de slaap proberen te vatten, mijn voeten rust geven want ik heb inmiddels ook 4 blaren gescoord door al het zweet. Daarnaast heb ik nog enorm koppijn van de zon.

Dus vanavond even niet Kampee!!

Groet,

Jenno en Kirsten (die het stukje weer eens mocht typen omdat Jenno inderdaad lekker lui op zijn bedje ligt te citeren, als caddie heb je het maar zwaar).

Ni hao,

 Als een klein kind, dat jarig wordt, was ik al weer wakker om 0600 uur omdat ik dan eindelijk de clubs uit het Chinese vet mocht halen. Ontbijt duurde me alweer veel te lang ( prima ontbijt trouwens, ze maken nu speciaal English breakfast for me) en ik kon niet wachten tot Mathijs zou arriveren om naar de baan te gaan. Om 0910 uur was mathijs gearriveerd. De baan ligt 3 minuten van het hotel en dat is erg lekker!

Toem Mathijs en ik aankwamen stonden daar 10 chineesjes op linie in de houding en tevens was de pers ook aanwezig. We werden op een  plezierige manier welkom geheten en nadat we onze handtekening op een groot spandoek hadden gezet kregen we een prachtige oorkonde in onze handen gedrukt om het feit dat we deelnamen aan het toernooi. Oftewel de buit is binnen en we kunnen het vliegtuig weer in......neeeeeeee, daarvoor ben ik niet gekomen!

Langzamerhand druppelden er wat "paelavreters" binnen en om een uur of 10 begon de oefenronde. Bij elke hole staat dan een Chinees met een bordje in de hand met de afstanden, helaas waren deze in mijlen en dat betekende dat ik mijn vakantietijd nog aan het rekenen moest! De baan ligt er prima bij, alleen de afslagmatten is een drama, je kan nergens je tee in steken en hebt continue zand nodig om de tee recht te houden. Ook staan er op de vlaggen geen nummers, dus je moet je kaart goed in de gaten houden. de greens zijn vreselijk snel en erg groot, je bent eigenlijk wel een looser als je green mist na de afslag. Nou, die kan ik dan wel meerdere malen in mijn zak steken!!!

mathijs en ik liepen samen met 2 Spanjaarden van middelbare leeftijd. 1 van de twee was een redelijk vriendeliJke man en de ander speelde het spelletje alsof zijn leven er van af hing. Mathijs mocht de aftrap doen en was daar niet al te gelukkig mee, reslutaat was dan ook vol in de boom op rechts! Toch heeft mathijs een goede eerste ronde gelopen, ik had zeer veel moeite met de mat en kreeg maar geen grip op het spel. ook hole 8 is een killer, een hole van 90 Meter en op 60-80 meter een vijver, ik heb de chinezen alweer gesponsort met 3 titleist ballen!, dus kon vanmiddag alweer nieuwe kopen. Nee, ik kan niet zeggen dat ik de eerste 2 rondjes lekker stond te slaan. Mathijs en ik hebben nog een extra ronde gelopen en toen kwam Mathijs op het briljante idee om mij een hogere tee te geven. Sinsdien was het contact goed ( ik bedoel de bal, haha) en haalde ik ook meer afstanden. Mathijs had al teveel kruit verschoten en zijn derde ronde was minder dan de vorige twee, Toch die 90 meter blijft mijn Waterloo, heb er nog geen normale bal afgeslagen en de beste score was een 4 en dat was maar 1 keer. Als je de baan zo bekijkt moet het zeker kunnen om met par eraf te komen. Het putten kan erg verradelijk zijn aangezien er veel glooing in zit en een bal te hard is direct 5 meter voorbij de hole. na 3 rondes moesten we ermee op houden (eigenlijk na 2 rondes al, de oefensessie was over!?!?)

Nou, wat moeten we nu doen? Een evaluatie met 36 graden op het terras was uiteindelijk de beslissing en zo zaten we met z'n 3-en heerlijk te genieten van de zon in midden Beijing. Hoe langer je op het terras hoe losser je wordt en zo probeerde Mathijs een leuk klein chineesje over te halen om met hem op stap te gaan. Alle boeken, woorden, gebaren kwamen te pas, maar ze hield de boot wel af. Wel had ze veel aandacht voor Mathijs, en hij voelde zich uiteraard gevleit door haar lieve woorden over zijn uiterlijk ( you eyes are nice, you look good, etc..) In China hebben alle chinezen ook een westerse naam gekregen. Ik had de Chinezen wijs gemaakt dat wij een Chineze naam krijgen wanneer wij in China vertoeven. Zij wilde graag de naam van Mathijs weten en die heb ik omgedoopt in PEI-PEN.  dus de hele middag werd mathijs op deze manier aangesproken en ik piste bijna in mijn broek van het lachen! uiteindelijk kreeg Mathijs het toch voor elkaar om een afspraak te maken en konden we eindelijk van het terras af, gelukkig maar!

Hierna nog even lekker samen een pizzaatje gegeten bij een prima pizzeria en vervolgens Mathijs afgezet bij zijn hostel. Toen ik zelf uitstapte bij mijn hotel zag ik iets verdachts op de grond liggen en dit bleek Mathijs zijn telefoon te zijn. Veel moeite gedaan om hem te bereiken en op het moment dat ik hem bereikte was hij hem nog niet eens kwijt, oftewel genoeg olie gehad!

Het was een prima dag en we hebben er beide zin. Mathijs heeft veel vertrouuwen en als hij zijn koppie erbij houdt kan hij ver komen. Ik zelf moet meer vertrouwen kweken, niet zeiken maar doen, maar heb daar moeite mee. het is een geweldige ervaring om mee te maken en ik moet daarvan genieten en dat ga ik nu doen.

Kirsten zal op de site de standen bij houden (alleen als het goed gaat, anders zoek je het zelf maar uit) De mensen die mij inmiddels succes hebben gewenst, hartstikke bedankt en ik ga mijn best doen. Ga nou mijn wiegje opzoeken en spreek jullie morgen!!

Kampee

Jenno en kirsten