Ni hao,

 De ochtend is al weer aangebroken en dat isgoed te merken wanneer je het raam open zet. Overal toeterende chinzen en politieauto's die voorbij racen als in een formule 1 wedstrijd. Nee, het verkeer kan je niet erg veilig noemen. Ze hebben wel stoplichten, maar als het stoplicht voor de voetgangers op groen staat, staan ook alle andere stoplichten op groen. Niet zo vreemd dat het meer dan 88000 dodelijke ongelukken gebeuren per jaar!?

Gisteren hebben we na het ontbijt de andere kant van de rivier bezocht, het rijke bedrijvengedeelte van Shanghai. Het was al een hele toer om daar te komen aangezien we met de metro moesten en dat hier niet eenvoudig is als je niet weet hoe dit werkt, immers alles is in het chinees. Na eindelijk 2 kaartjes bemachtigd te hebben konden we door de poortjes. Kirsten begreep niet helemaal hoe het werkte en haar poortje sloot al voordat ze erdoor was. Nou laten we zo zeggen: 1 been mocht mee en de andere niet. Dan maar onder de poortjes door klauteren. Een chinees plaste bijna in zijn broek van het lachen.

Eenmaal daar aangekomen hebben we een wandeling langs rivier Huangpu  gemaakt en daarna een terrasje opgezocht. Je moet echt zorgen dat je hier blijft drinken anders word je snel misselijk en krijg je hoofdpijn. Hierna de metro weer opgezocht en zijn we naar het de Franse concessie gegaan. Dit is een voormalige Franse wijk. Het was de bedoeling dat we vandaag heerlijk zouden relaxen, maar Kirsten had de kaart op de kop en zo liepen we uren achter elkaar zonder het doel te hebben gevonden. Het was wel een mooie wijk met prachtige bomen aan weerskanten van de Franse straatjes. Na een lunch te hebben genuttigd zijn we richting de hoofdstraat van Shanghai gegaan, "Nanjing road". Hier hebben we een tijdje op het terras gezeten om bij te komen.

's Avonds naar Xiangdi gegaan. Een straatje met allerlei verschillende westerse en chinese restaurants. Een sfeervol tafereel met godsgruwelijke prijzen. Een blijkje cola!? op het terras kostte omgerekend 8 euro!!!! Nou mooi niet, stik maar in je blikje cola. Even verderop kon ik de verleiding niet weerstaan en zijn we bij de Japanner naar binnen gedoken. Na een heerlijk bord vol rauwe vis en de portomonnee een stuk lichter zijn we hotelwaarts gegaan. We gingen terug in de spits en dat hebben we gemerkt. Voor de TT gangers onder ons weet je hoe druk het is op een vrijdag in de Rolderstraat, dat is hier het dagelijkse beeld. Zo verschrikkelijk druk en ECHT hutjemutje met duizenden de metro in, ongelooflijk.

Toen we terug kwamen in het hotel stonden ons nog 2 verrassingen te wachten. De eerste was de rekening van de hotelwasserette, een slordige 50 euro voor een aantal onderbroeken en een paar t-shirts. De nadere verrassing kwam op mijn conto...........

Om een uur of 2100 uur had ik nog even zin om een biertje te drinken in de bar vanhet hotel. Kirsten had geen zin aangezien ze nog bezig was met haar boekje. Dan ga ik toch ff alleen....

Aangekomen in de bar waren ze allemaal erg vriendelijk. Ik kon mijn eigen aansteker nog niet eens uit de broek hale of ik kreeg al een vuurtje van de gastheer. Aan de bar een biertje besteld en al snel kwam er een man naast me staan die enorm veel interesse voor mijn achtergrond had. Waar ik weg kwam, hoe ik heette, was ik getrouwd, Was ikin China alleen of met een man of vrouw en ga zo maar verder. Op een gegeven moment begon ik nattigheid te voelen. Nadat ik had aangegven dat ik hier met mijn vriendin was, was die gozer ook gevlogen en nog geen minuut later had ik ongeveer een prachtige chineze dame op mijn schoot zitten. " Hier klopt iets niet?" Om maar niet om de hete brie heen te draaien vroeg ik direct wat ze hierkwam doen, we kenden elkaar immers niet en dan opeens zo enthousiast? Ze vertelde me dat ze een animeermeisje was en dat het de bedoeling is dat ze bij rijke westerlingen ging zitten en daarmee een drankje ging nuttigen. Nou prima, dat ook weer uit de wereld. Maar langzaam aan het gesprek waren de bedoelingen toch heel anders aan het worden. Ook nadat ik al had aangegeven dat ik getrouwd was?! ( married kennen ze hier) bleef ze een beetje pushen. Het bleek dat de baas tegen haar had gezegd dat ze mij zover moest krijgen voor een stukje intimi, zodat ik meer ging bestellen en misschien wel voor sex zou gaan betalen. Toen ik heel duidelijk had gemaakt dat ik van deze diensten niet gebruik diende te maken was ze ook in een mum van tijd verdwenen. Ik zat hier ook niet echt lekker mee aan de bar en heb toen maar weer de hotekamer opgezocht waar Kirsten moest schateren van het lachen toen ik terug kwam met dit verhaal.

Vanddag gaan we met de trein richting Yichang. Dit is een treinreis van 24 uur tussen duizenden chinezen. Ik heb er weinig trek in, maar ja, we moeten wel aangezien we overmorgen een cruise hebben over de Yangtse rivier. Het zou duswel eens lang kunnen duren voordat julie het volgende bericht krijgen.

 Kampee!!!

Jenno en Kirsten